rss
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites

Wednesday, June 30, 2010

ငါ အခု မိုးရြာထဲလမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး အၾကည္

(၁)
တာ့ဂ်္မဟာအေဆာက္အအံုရဲ  ့ျဖစ္တည္မႈထဲ
ဂဂၤါျမစ္၀ွမ္းကသဲပြင့္ေတြ
ဘယ္၍ ဘယ္မွ် ငိုေၾကြးခဲ့ရသလဲ
ငါမသိသလို၊မင္းလည္း သိနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းသြားတဲ့
ေမာ္ေတာ္ကားေတြကို
ျပံဳးျပနႈတ္ဆက္၊
ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ရည္မထြက္တဲ့ ကတၱရာလမ္းဆိုတာ
သူ ့ရင္ဘတ္သူ ခြဲျပထားတဲ့
အီဂ်စ္ျပကၡဒိန္ထဲက ရက္စြဲေတြေပါ့။

ငါ့ကိုယ္ငါ ေမ့ေလ်ာ့ထားပါတယ္ အၾကည္
အိုင္းရစ္ျပဇာတ္ဆရာၾကီး ဘားနဒ္ေရွာရယ္၊
အထီက်န္လြန္းလွတဲ့ သံလ်င္တံတားၾကီးရယ္၊
ေရႊတိဂံုဘုရားသမိုင္းျပတိုက္ေရွ  ့က ညေနခင္းတစ္ခ်ဳိ ့တစ္၀က္ေလးရယ္၊
ဘာရယ္၊ညာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး
ငါ ေမ့ေလ်ာ့ထားပါတယ္။

ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနတဲ့ မိုးရာသီၾကီးကေတာ့
ကဘူးလ္ျမိဳ  ့ရဲ  ့ဗံုးေပါက္ကြဲသတင္းေတြနဲ ့
မနက္ေျခာက္နာရီမထိုးခင္
မိုးစင္စင္လင္းေနတတ္ျပီ။
ေခါင္းအံုးေအာက္က နႈိက္ယူခံလိုက္ရတဲ့ ရက္စြဲေလးခမ်ာ
မနက္ျဖန္ခါတိုင္းမွာ
ေဆာင္းစရာ ထီး မရွိရွာဘူး။

ဆက္ဆံေရးမေကာင္းလွတဲ့ စားပြဲထိုးေလးေတြရွိတဲ့
ညလံုးေပါက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲမွာ
ငါရယ္
ငါ့အစ္ကိုေတြရယ္
သံုးျပီးသား တစ္ရွဴးအေပါစားေတြရယ္၊
ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါတယ္ အၾကည္
ငါ့ကိုယ္ငါ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနပါတယ္
အခုဆို
ေအာ္စကာ၀ိုင္းလ္(ဒ္)ရဲ  ့ အယူအဆေတြကိုလည္း
ဆန္ ့က်င္ဘက္အျမင္နဲ ့ ငါမေတြးေတာ့ဘူး။

ေန ့စဥ္ထုတ္သတင္းစာေတြနဲ ့
မနက္စာမစားျဖစ္တဲ့ ေန ့ေတြမ်ားလွျပီ၊
ယေန ့ေဒၚလာေစ်းအတက္အက်မွာ
လက္ဖက္ေကာင္းစားခ်င္လို ့
ေတာင္တက္ေနွးခဲ့တဲ့ပေလာင္ေလ၊
“အစစအရာရာ အဆင္ေျပရဲ  ့လား ညီေလး ... ”လို ့
ရုရွားကျပန္လာမယ့္ ငါ့အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ေမးတဲ့အခါ
ငါ ဘယ္လိုေျဖရပါ့မလဲ။

အနာဂတ္ဆိုတာ
အသားမဲမဲ ေကာင္းကင္ၾကီးလိုပဲ
သူေျပာတာေတြ ငါမၾကားရ၊
ငါေျပာတာေတြ သူမၾကားရ၊
လူငယ္ဘ၀၊
ျပာခ်ထားတဲ့ ေကာင္းကင္အစအနေတြနဲ ့
ရွာလို ့မရတဲ့အေျဖေတြ အမ်ားၾကီး။

ငါ အခု မိုးရြာထဲလမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး အၾကည္
ဆံပင္ေတြ ရွည္လာလို ့
ဖိနပ္ခဏခဏျပတ္လို ့
ျပီးေတာ့ မိုးေရထဲမွာ
ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ရွာ မရလို ့။

ရန္ကုန္ျမိဳ ့မီးပိြဳင့္ေတြက နီလို ့ေနတုန္း
ထိျခင္းငါးပါးမရွိတဲ့ ဘုရား၀တ္ျပဳမႈေတြထဲ
ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးျပီး သူသြားဦးမယ္။

ပါသီႏြန္ဘုရားေက်ာင္းၾကီးထဲ၊
လူသားစက္ရုပ္ေတြ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ကမ္းေျခအတုထဲ၊
ေနာက္ဆံုးေပၚ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းအသစ္ေတြထဲ၊
အနာဂတ္ကို ကိုင္ဆြဲျပီး ခပ္ရဲရဲေနပါ
.......................................
ခပ္ရဲရဲေလးေနပါ အၾကည္။

ဘ၀ရွင္သန္ျခင္းတရားမွာ
စ်ာပနအျဖဴေရာင္နဲ ့
ငါေရးတဲ့ ပန္းခ်ီက
နင့္အလွကို
ဘယ္မီပါ့မလဲ၊
အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာ
မိုးသည္းသည္းမဲမဲရြာခဲ့တဲ့ သာမန္ေသာၾကာေန ့တစ္ေနေပါ့။

“ညအခ်ိန္ ကေဖးဆိုင္စာမ်က္နွာ” ဆိုတဲ့
ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးရဲ  ့ပန္းခ်ီကားထဲ
အရင္လိုပဲ
အေရာင္အဆင္း ခပ္မြဲမြဲနဲ ့
ငါ ထိုင္ေနပါဦးမယ္။

ညတေရးနိုးေနတဲ့ လမ္းမၾကီးကေတာ့
ေကာက္ရိုးပံုထဲက အပ္ေပ်ာက္ကို
ရွာလို ့
သူ ေတြ  ့လိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။

ဇာဘုရင္အလက္ဇန္းဒါးနဲ ့
ပိုလီယံတို ့တိုက္တဲ့ စစ္ပြဲကို
ေတာ္စတြိဳင္းလ္က ကမာၻေက်ာ္၀တၳဳရွည္ၾကီးျဖစ္ေအာင္ ေရးခဲ့သတဲ့
ငါနဲ ့ ငါ့မာနတရား စစ္ခင္းၾကတာကိုေရာ
အဘယ္ပညာရွိက၊ဘယ္ပံုဘယ္နည္း မွတ္တမ္းတင္ထားလိမ့္မလဲ
အုိ ... ငါ့ကိုယ္ငါပဲ
ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။

(၂)
“အစ္ကိုေရ
ကြ်န္ေတာ့္ဖို ့
ပဲျပဳတ္နဲ ့နံျပားမွာေပးပါ”
ကေယာင္ေျခာက္ျခားအိပ္မက္ထဲ
ျခင္ေဆးေခြထြန္းထားရတာ
အဆင္မေျပလွဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းေခၚတဲ့အခါ
သူမကိုင္ရင္လည္း
ရွိ ... ေစ ... ေတာ့။

ကြ်န္ေဆာ့္ဆီက အရာအားလံုးကို
သူ၊မၾကားနိုင္ေစ
ၾကားေသာ္လည္း မသိနိုင္ေစ
သိေသာ္လည္း မျမင္နိုင္ေစ
ျမင္ေသာ္လည္း မေတြ ့နိုင္ပါေစ။

မနက္ျဖန္
ဘုရားသြားရေအာင္ အစ္ကို
ကြ်န္ေတာ့္မွာ
ဆုေတာင္းစရာေတြ ရွိေနတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္ေနတတ္တဲ့
မ်က္ရည္စက္တစ္စက္အေၾကာင္း၊
မထိုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ျပင္ေပၚက
ေၾကးေခါင္းေလာင္းၾကီးအေၾကာင္း၊
ေပတစ္ရာလမ္းမေပၚက
ေလယာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း၊
ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းရပါဦးမယ္။

လူငယ္ပါ အစ္ကို
တည္ျငိမ္ေနပါ့မယ္
တက္ၾကြေနပါ့မယ္
ကြ်န္ေတာ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းရဲ  ့အလယ္မွာ
မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ဘာသာစကားေတြ ထမ္းပိုးရင္းနဲ ့ေပါ့။

(၃)
ငါ့ဦးေခါင္းေပၚက
ေနေရာင္ျခည္စြမ္းအင္ေရ
ေနပါေစေတာ့။
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးမေကာင္းတဲ့
လူငယ္မိုးတိမ္ေတြလည္း
သြားလိုရာသြားေစေတာ့။

လူ ့ဘ၀ဆိုတာ
လမ္းမေလွ်ာက္တတ္တဲ့
ထေနာင္းပင္ေတြလိုပဲ။

မိုးထဲေလထဲ
ငါအခု လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး။

ဒါနဲ ့
စကားမစပ္
နင့္ကိုငါ သိပ္ခ်စ္တယ္ အၾကည္။

-ေန ့သစ္

3 comments:

ေမာင္ခင္ေလး said...

ဂၽြပ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ခ်စ္လူမုိက္ေလး :))

ေမာင္ေႏြသစ္ said...

တြယ္အပ္ေလး...ေဆာင္ထားညီ...
ဖိနပ္ျပတ္ေတာ့...တည္းစီးလို႔ရတာေပါ့...
ဆူးဆူးရင္လဲ...ႏႊင္လို႔ရတယ္ေလ....
:)

တီေလးႏြယ္ said...

ဒါနဲ.စကားမစပ္..သားခ်စ္ေနတာ ကိုေရာ အၾကည္ သိရဲ.လား ..သား ... း) ။