rss
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites

Wednesday, July 21, 2010

ကြ်န္ေတာ္နွင့္ထေနာင္းပင္မ်ား-၂

 ကြ်န္ေတာ္နွင့္ထေနာင္းပင္မ်ား-၂
 
 
 
 
ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ဇံုလို ့ထင္ခဲ့တာပဲ
ခင္ဗ်ားတို ့မသိလိုက္တဲ့အမည္နာမတစ္ခုမွာ
ရန္ကုန္ဟာ မွတ္၊ျခင္၊ယင္ေတြ အံုခဲလို ့
အနက္ေရာင္ေသြးေတြ စက္စက္က်လို ့၊
ေမွာင္မိုက္လြန္းတဲ့ညၾကီးေတြ တေရးနိုးထလမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့အခါ
သူ ့ခမ်ာ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္နႈတ္ခမ္းေတြနဲ ့၊
“ က်န္းမာပါစ ရန္ကုန္”
မိန္းမလွေလးေတြရဲ ့ ရယ္သံေတြ၊
သူဖုန္းစားေတြ၊ေတာင္းရမ္းသံေတြ၊ယဥ္ေက်းမႈအညစ္အထည္ေတြ
တအီအီညည္းေနတဲ့ ခိုေတြရဲ ့ဆာေလာင္မႈက
လူေသတရားစီရင္ခန္းလို
မွတ္တိုင္ညိဳညိဳေတြၾကားထဲ
ကားဟြန္းသံေတြ တလူလူလြင့္လို ့။
ကြ်န္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲမွာ
အိမ္ေျမာင္ေတြရဲ ့ ေငြေၾကးခ်ဳိ ့တဲ့မႈအတြက္
လႈပ္ေနတဲ့ ငလ်င္ေတြ၊
ေပါက္ကြဲေနတဲ့ မီးေတာင္ေတြ၊
သူတို ့ ဘာကို လိုခ်င္တာလဲ
သူတို ့ ဘာလို ့လိုခ်င္တာလဲ
စီးပြါးေရးပ်က္ကပ္ဆိုက္ေနတဲ့ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈနဲ ့
သူတို ့ရွာေဖြေနတဲ့ ခႏၶာေဗဒ၊
မိုးေတြ သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာခ်တဲ့တစ္ည
အ့ဲဒီတနဂၤေႏြေန ့မွာပဲ
ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး နႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။
မာနတရားရဲ ့နာက်င္မႈက မီးခဲရဲရဲေတြကုိ ကိုင္လို ့၊
ပံုျပင္ထဲက ပလတ္စတစ္ေညွာ္နံ ့ေတြနဲ ့ျမိဳ ့ၾကီးပဲ၊
ရွပ္အက်ၤ ီအျဖဴကို လာေရာက္တြယ္ကပ္တဲ့
ကားမီးခိုးေတြ၊ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြ၊ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးေတြ၊
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ရဲ ့ခါရမ္းမႈက
ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံုေက်ာက္ခ်ထားတဲ့ ပထ၀ီေျမၾကီး၊
အစာအိမ္တေလွ်ာက္ ပ်ဳိ ့တက္လာတဲ့ နာက်ည္းမႈေတြနဲ ့
လူငယ္ရဲ ့တစ္ကိုယ္ေရညမ်ား၊
ေကာင္းဘြိဳင္ဇာတ္ကားထဲကလို
ေသနတ္သံေတြ တဒိုင္းဒိုင္းၾကဲခ်
ဒါ ဘ၀ပဲလို ့ ... ဆူးေလလမ္းမၾကီးကို ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။
ညာဘက္ေသြးလႊတ္ခန္းထဲမွာ
အေပါစား၀တၳဳဇာတ္လမ္းေတြ၊
ေအာင္ျမင္မႈေခါင္းစဥ္တပ္မထားတဲ့ ကားမွတ္တိုင္ေတြ၊
မဟုတ္ဘူး
ဒါ ကြ်န္ေတာ့္နယ္ျမိဳ ့ေလးမဟုတ္ဘူး။
မီးျခစ္ဆံေတြ အလွဆင္ထားတဲ့ေခါင္းတလားၾကီးထဲက
ကားမီးခိုးေတြရဲ ့နာနာက်င္က်င္ေအာ္သံမွာ
မင့္ဆံပင္ေလး တစ္ခ်က္၀ဲခနဲျဖစ္သြားသလား
ငါ့အတြက္ ဒါ တရားပါတယ္ကြယ္၊
ခိုသားစားၾကတဲ့ လူမဲၾကီးေတြရဲ ့မီးပံုပြဲမွာေတာ့
ေျမြေတြ အေရခြံလဲၾကတယ္။
တကယ္ေတာ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္၀ယ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ေစ်းၾကီးမွန္း
ခင္ဗ်ားတို ့မသိၾကဘူး။
ပင့္ကူယွက္ခံလိုက္ရတဲ့ အိမ္မက္အေကာင္းစားတစ္ခုနဲ ့
ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္ရဦးမယ္
အခုခ်ိန္ဆို သဲပံုေစတီပြဲေတာ္
မုန္ ့ဆီေၾကာ္ေတြနဲ ့ သူတို ့ေလးေတြ ေပ်ာ္ေနမွာပဲ။
နီယြန္မီးပြင့္ေတြရဲ ့အဆိပ္တက္မႈနႈန္းက
အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းကို တဆစ္ဆစ္ကုတ္ဖဲ့
မ်က္ရည္လဲ့ေနတဲ့ မနက္ခင္းေတြပဲ အစားျပန္ရတယ္။
ဒါဟာ မင္းပစ္ခ်ေပးခဲ့တာေတြေပါ့ တည္ၾကည္ခင္
ထေနာင္းရြက္ေတြ မိုးထားတဲ့
မာနထန္ထန္ေတြရဲ ့အသုဘည
ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးထဲမွာ တေစ ၦေတြကၾကခုန္ၾကလို ့။
ေျမြဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ေန ့လည္ခင္းတစ္ခုထဲမွာ
စိတ္နဲ ့ခႏၶာကိုယ္ကို စကားေလးတစ္ခြန္းနဲ ့ေလာင္းေၾကးထပ္ျပီးျပီပဲ
ငါ့အတြက္ နားခိုစရာ ဇရပ္မလိုေတာ့ဘူး။
ေငြေၾကးနဲ ့၀ယ္ယူထားတဲ့ သစၥာတရားရဲ ့လက္မွာ
ဓားတစ္စင္းက ငါ့လည္ျမိဳကိုစိုက္၀င္
ငါ့ကို ဘယ္သူမွမျမင္ၾကဘူး။
မေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ နိဗၺာန္ဘံုရဲ ့ကမၺလာေမြ ့ယာေပၚ
သူတို ့ေျပာေနၾကတဲ့စကားေတြ
အဆိပ္ပင္လို၊ေနလို၊ဓာတ္ေငြ ့ပူေတြလို၊
လူတစ္ေယာက္ကို ျပာက်သြားေစနိုင္ေလာက္တဲ့
လက္နက္ဆန္းေတြ။
စူးရွရွအႏ ၱရာယ္နံ ့ေတြနဲ ့သားရဲေတြက်က္စားတဲ့ကမာၻၾကီးမွာ
ကြ်န္ေတာ္ ထီးေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ ညေနေတြေပါ့၊
တည္ၾကည္ခင္ေရ ... မင္းမသိခဲ့ဘူး
အညိဳေရာင္ဖုိင္ေလးတစ္ခုရဲ ့အဆံုးစီရင္မႈမွာ
ၾကယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေၾကြက်ခဲ့ေၾကာင္း၊
မင္း မသိခဲ့ပါဘူး။
ကႏာၱရဆူးပင္ေတြ၊ဒီေရေတာေတြနဲ ့
အေငြ ့တလူလူထြက္ေနတဲ့ ေပ်ာ့ညံ့ညံ့မိန္းမေတြ
သခ်ၤဳ ိင္းဂူအေဟာင္းထဲက
နတ္သမီးေယာင္ေဆာင္ ေမွာင္ရိပ္ေတြၾကား
ငါ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရိုင္းစိုင္းခဲ့သလဲ
ငါ ဘယ္လာက္ေတာင္ ရုိင္းစိုင္းခဲ့ပါသလဲ။
 
 
 
-ေန႔သစ္-

2 comments:

mirror said...

ေနာက္ဆံုး ၂ ေၾကာင္းမွာ က်မပါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွေျမာသြားမိတယ္။...။

jr said...

ကဗ်ာထဲ သြန္ခ်ထားလိုက္တာမ်ားဗ်ာ ..